READING

Pelgrimstocht in de Himalaya – over ezels, h...

Pelgrimstocht in de Himalaya – over ezels, helikopters en waterpijpen.

Op mijn verlanglijstje voor bestemmingen in India prijkt Gangotri al jaren bovenaan. Bij deze bedevaartsplaats hoog in de Himalaya, ontspringt de Ganges. De natuur schijnt er overweldigend mooi te zijn en de weg ernaar toe een spirituele belevenis. Tot nu toe blijft het bij dromen want steevast als ik in India ben is de route naar Gangotri afgesloten. Het grootste deel van het jaar zijn de wegen onbegaanbaar door sneeuwval en aardverschuivingen.

Ooit liep ik een andere pelgrimstocht in de Himalaya, in de afgelegen Kullu vallei. Samen met Indiase vrienden en 60.000 andere devote pelgrims bestegen we in drie dagen gestaag een heilige berg, op weg naar een kleine Shiva tempel. Voor Indiërs is deze tocht een hoogtepunt in hun leven. Onderweg kreeg ik vaak het idee dat ook ik (de enige westerling en een van de weinige vrouwen) voor veel wandelaars een soort van hoogtepunt was. Niet dat ik echt lastig werd gevallen, maar ik was nogal een opvallende verschijning. Mensen geloofden gewoonweg niet dat een westerse vrouw het in haar hoofd haalde deze tocht te maken. Ze maakten zich vaak serieus zorgen om me.

Madam, you can rent a donkey! Madam, you can go by helicopter to the top!’ 

Baba aan de oever van de Ganges

Ik wist de verleiding van de ezels en helikopters te weerstaan. Aan dit alles moest ik denken toen ik de grappige documentaire zag van de Britse comédienne Sue Perkins over haar reis in de Himalaya. Net als zij sliepen wij in ijskoude hutten en ook ik vroeg me af wat je nou moet vinden van al die mensen die zoveel moeite doen voor een spirituele ervaring, whatever that may be. Stiekem huiver ik er altijd een beetje van, maar tegelijkertijd herken ik het ook heel goed. Zo’n reis gaat je namelijk niet in je koude kleren zitten, al die devote mensen, het continue chanten, de lucht zwaar van de wierrook, je reisgenoten die niets liever willen dan je deelgenoot maken van hun extase, in het geval van onze pelgrimstocht vaak geholpen door baba’s (heilige mannen) met waterpijpen vol lokale hash die zich tactisch langs de route hadden opgesteld.

Tijdens die drie dagen klampte ik me behoorlijk wanhopig vast aan kleine zekerheden; de massaal opgezette eettenten waar je met een kopje chai in je hand weer een beetje tot jezelf kon komen, mijn slaapzak waarin ik me ’s nachts kon verstoppen en mijn Indiase vrienden die hun uiterste best deden de opdringerige mensen van me af te slaan.

Uiteindelijk bereikten we zonder al te veel gedoe de top. De stemming was euforisch. Ook ik voelde me een nieuw mens en een overwinning rijker. Waar de euforie uiteindelijk aan te danken was houd ik voor nu even in het midden.

 

Kijk de aflevering met Sue Perkins over de Ganges en de Himalaya:

Volg ons op Instagram!


INSTAGRAM