De grote oversteek

– 14 oktober 2020

De witte strepen van de snelweg verdwijnen razendsnel onder de auto. Nog maar negentig kilometer te gaan van Alentejo naar ons vakantiehuis. Het is doodstil op de weg. De meeste Portugezen rijden liever om dan hun zuurverdiende centen te spenderen aan deze dure tolweg. Net als ik het gaspedaal nog iets dieper in wil trappen, zie ik iets bewegen in de verte. Een oude dame met een rug zo rond als een hoepel stapt uit het struikgewas. Ze draagt een volledig zwarte outfit. Aan haar arm bungelt een handtas. Vreemde kledingkeuze voor zo’n warme dag, schiet het door mijn hoofd. Als ik dichterbij kom, zie ik dat ze de tachtig dik gepasseerd moet zijn.

Langzaam stiefelt de oude dame naar de zijkant van de snelweg. Als ze in dit tempo doorloopt belandt ze pal voor de wielen van de auto, bedenk ik me. Dan herinner ik me ineens dat hier in de regio Alentejo, met haar uitgestrekte vlaktes en leeggelopen dorpen, de meeste zelfmoorden van heel Portugal worden gepleegd. Door ouden van dagen nog wel. Mensen die geen zin hebben om als laatste in het dorp over te blijven en de tijd steeds langzamer op de klok te horen wegtikken.

Schichtig kijkt de oude dame naar links en naar rechts. We zijn nu niet meer dan tien meter van elkaar verwijderd.  Dan kruisen onze blikken en rijd ik haar voorbij. In de achteruitkijkspiegel zie ik haar op een drafje de weg oversteken en aan de overkant weer in het struikgewas verdwijnen. Onderweg van niets naar niets.

 

 


INSTAGRAM